Brother’s Column: Tijd voor een rechte rug!

Nederland zat weer handenwrijvend te kijken hoe Den Haag afgelopen vrijdag weer punten morste tegen het laaggeplaatste Jong AZ.

We begonnen best aardig aan de wedstrijd en creëerden enkele goede kansen, maar na een onnodige (en dus domme) overtreding op een listige plek, viel de kanonskogel door het midden van de goal en veroorzaakte chaos in de koppies van de spelers.

Helemaal toen er op een ongunstig moment -vlak voor rust- er weer halfbakken verdedigd werd. De 0-2 zorgde ervoor dat de spelers onder een vals fluitconcert van het veld sjokten. Ons team, dat in de eerste maanden van het seizoen zo krachtig en goed speelde, was vrijdag en de voorgaande wedstrijden geen schim van zichzelf.

Eenmaal na de wedstrijd thuisgekomen kijk ik onder het mom van (voetbal)traumaverwerking nog wel wat beelden om de goede en helaas meerdere foute momenten te analyseren en lees ik na de wedstrijd nog wel wat verslagen en reacties om de meningen te peilen.

Ik verbaas me dat er enkele ‘supporters’ er blijkbaar een soort genoegen uit halen om te vermelden dat het weer bagger was en dat het altijd bagger zal blijven. En dan nog even met een paar smiley’s erachteraan. Wie de schoen past trekt hem aan, maar zo’n ‘supporter’ kun je beter kwijt dan rijk zijn. Waarschijnlijk zijn dat ook degene die zich weer melden als ze weer kaarten nodig hebben als er weer iets bereikt kan worden…

Vergeet niet dat we aan het begin van het seizoen nergens op gerekend hadden en vervolgens vol overtuiging twee periodes hebben binnengehaald. En zelfs op het moment van schrijven nog bovenaan staan. Ik geloof ook niet in het verhaal dat het truukje is uitgewerkt en tegenstanders ons doorzien. Alleen is het spel in de laatste wedstrijden totaal anders dan de eerste pakweg 18 wedstrijden.

In de voorbereiding zagen we een team dat durfde op te jagen en de tegenstander onder druk zette. Een ploeg die voetballend van achteruit onder de druk uitkwam, twee opkomende backs hadden die hun goaltjes meepikten, een keeper die lekker aan het meevoetballen was.

Daarvoor had je een Kilo die je (bijna) onder alle omstandigheden aan kon spelen. Aanvoerder Vlak was als een dirigent op het veld die het spel verdeelde en Illaijh de Ruijter was de verrassing van het seizoen en bestreek als een wervelwind de linkerflank. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vernuftige Daryl van Mieghem. Tegen de trainer die het eerste half jaar vol met positieve energie zat zou ik willen zeggen; lees de laatste tien zinnen goed door, laat dit bezinken en geef het door aan de spelers.

Niet dat ik de goeroe ben, allesbehalve dat, maar zo goed deden we het echt, de statistieken liegen er niet om. De kansenverhoudingen en overwicht op het veld waren elke wedstrijd zwaar in ons voordeel en er is geen overwinning gestolen. Misschien kunnen ook de nieuwe aanwinsten laten zien dat ze op basis van hun voetbalkwaliteiten gehaald zijn en niet vanwege de namen van de clubs waar ze ooit gespeeld hebben of enkele flitsende acties op YouTube.

Het is tijd dat jullie en wij er weer in gaan geloven. Ook de supporters kunnen weer laten zien dat we uit het juiste hout gesneden zijn.
Onze club steunen en ons niet meer laten afleiden door pukkelige provincialen, die vanaf de tribunes ons maar al te graag uit onze tent willen lokken om onze club onderuit te halen. Daar moeten we boven staan.

Voor de spelers én de supporters; hou de focus. Het is altijd makkelijk om mee te huilen met de wolven, maar het is nu weer tijd voor een rechte rug en samen ervoor zorgen om de club terug te brengen naar wat het hoort!

Brother